مىدهد كه راهى جز توبه و اصلاح نفس خويش در پيش روى ندارند سپس بايد شكر خداى به جاى آرند و به ايمان گرايند و به آشكارا لب به سخن بد و ناهنجار نگشايند و با انجام كارهاى پسنديده در طلب خشنودى خداوند باشند . قرآن اين بار با تفصيل بيشترى از بساطت ايمان و حقيقت تجزيه ناپذير آن سخن به ميان مىآورد و در آيات ( 150 - 160 ) بيان مىدارد كه آن كسان كه به دليل عدم اقناع ايمان نمىآورند ، مردمى دروغگويند . اينان همانند بنى اسرائيل‌اند آن گاه كه از موسى خواستند كه خدا را به آشكارا به آنان بنماياند و سپس با آنكه نشانه‌هاى قدرت خداوندى بر ايشان آشكار شد گوساله پرستيدند و پيمان بشكستند و به آيات خدا كافر شدند و مريم را به فحشاء متهم ساختند و مدعى شدند كه عيسى را كشته‌اند و بر خود ستم كردند و رباخوارى پيشه گرفتند . قرآن در آيات پايانى اين سوره از ضرورت ايمان به خدا و رسول او به شكلى كامل حكايت مىكند و مردمان را به نورى كه بر ايشان نازل شده است فرا مىخواند و به عنوان نمونه‌اى از اين ايمان احكامى دربارهء ارث بيان مىكند و سورهء نساء بدان پايان مىپذيرد . اين نگرش كلى و موجز در بيان موضوعات سورهء نساء آن رشته‌اى را كه آن موضوعات اصلى را به هم ربط مىدهد ، آشكار ساخت و مراد از آن جامعه اسلامى است با ارزشهايى كه براى حق و دادگرى و پرهيزگارى قايل است و نيز توجه خاص به حقوق زن و يتيم و سفيه و فقير و دفاع از مستضعفان و محرومان و نيز رهبرى روشن دولتى و سياسى منبعث از اراده‌هاى / 8 استوار و از روى حزم و احتياط و متكى بر ستونهاى استوار ايمان امت به رسول و بعد از او به اولو الامر . طبعا قرآن جامعهء اسلامى را فقط به شيوهء علمى مورد بحث قرار نمىدهد ، بلكه جنبه‌هاى تربيتى آن را نيز در نظر دارد . ما از خلال مباحث مبارك او درمىيابيم كه اين جامعه را چگونه بنا كنيم و چه عواملى ما را به اختيار كردن آن وادار مىكند .